Rechtbank Noord-Holland 27-10-2021: Gedaagde moet spaargeld dat bedoeld was voor aankoop van gezamenlijke woning teruggeven aan eiseres

In deze zaak stond een geschil centraal tussen voormalige partners over een bedrag van € 8.500 dat mijn cliënte (de vrouw) gedurende hun relatie aan de man had overgemaakt. Partijen hadden van 2018 tot augustus 2020 een affectieve relatie. Mijn cliënte maakte in de periode oktober 2018 tot en met februari 2020 via twaalf bankoverschrijvingen in totaal € 8.500 over aan de man. Uit sms-berichten bleek dat deze bedragen bedoeld waren om te sparen voor de aankoop van een gezamenlijke woning. Zo bevestigde de man expliciet dat het geld zou worden gebruikt om “een huis voor ons” te kopen.

Na het einde van de relatie verzocht mijn cliënte om terugbetaling, omdat de geplande gezamenlijke woning er niet zou komen. De man weigerde te betalen en stelde dat sprake was van financiële steun of schenkingen, niet van geoormerkt spaargeld voor een woning.

De kantonrechter oordeelde dat voldoende was aangetoond dat de betalingen waren bedoeld voor de aankoop van een gezamenlijke woning. De inhoud van de sms-berichten, de omschrijving “huis” bij een overschrijving en de omstandigheden van het geval ondersteunden dit standpunt. Het verweer van de man dat sprake was van schenkingen werd verworpen, mede omdat de man zijn stelling onvoldoende had onderbouwd en mijn cliënte een bescheiden inkomen had.

Volgens de rechtbank was de man door ontvangst van het geld verrijkt. Aanvankelijk bestond daarvoor een redelijke grond, namelijk de gezamenlijke aankoop van een woning. Nu de relatie was beëindigd en vaststond dat de woning er niet zou komen, was die grond vervallen. Daarmee was sprake van ongerechtvaardigde verrijking in de zin van artikel 6:212 BW.

De man werd veroordeeld tot terugbetaling van € 8.500 aan mijn cliënte, vermeerderd met wettelijke rente en buitengerechtelijke incassokosten, alsmede tot betaling van proces- en nakosten.

Wilt u de gehele uitspraak bekijken? Klik dan hier.